Αρθρογραφεί στην ”Athletic Press”

Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 <!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:””; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} –> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:”Κανονικός πίνακας”; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:””; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

«Γεντί Κουλέ»:Παραμένει καλύτερο από κάποια χωράφια της Β’ Εθνικής…

Δέος. Η λέξη αυτή αποτυπώνει ανάγλυφα τα συναισθήματα όποιου επισκεφθεί ακόμη και σήμερα το «Γεντί Κουλέ». Τα σκουριασμένα κάγκελα, τα σπασμένα καθίσματα, οι φθορές εντός και εκτός του γηπέδου-θρύλου, δεν αρκούν για να σε κάνουν να…σεβαστείς λιγότερο από ότι πρέπει τον χώρο αυτό, στον οποίο ο ΟΦΗ μιας άλλης εποχής, που σήμερα μοιάζει να ψυχομαχεί, έγραφε την μία χρυσή σελίδα, μετά την άλλη! Σάββατο μεσημέρι. Για λογαριασμό της Athletic press επισκέφτηκα το «Γεντί Κουλέ» για το ρεπορτάζ που θα διαβάσετε στις σελίδες 20-21, με αφορμή την επικείμενη επιστροφή του ΟΦΗ στο δικό του γήπεδο. Βάδισα στα «παλιά λημέρια».Και οι εικόνες μόλις ξεπρόβαλα στον αγωνιστικό χώρο, αλλά και στα αποδυτήρια, έμοιαζαν τόσο ζωντανές! Ο πάγκος που καθόταν ο μεγάλος Γκέραρντ, η φυσούνα και η καταπακτή στην οποία έχουν δεινοπαθήσει ομάδες και ομάδες, η θρυλική θύρα 4, η θύρα 5 των παλιών ομιλητών, αλλά και τα «αμπονέ» όπως συνηθίζαμε να λέμε τις θύρες 2 και 3. Τα στριμωγμένα αποδυτήρια, το καμαράκι των διαιτητών, όπου ακόμα και τώρα ηχούν στα αυτιά μου οι φωνές του Παντελή (Μυριοκεφαλιτάκη), όταν ο ΟΦΗ αδικούνταν από την διαιτησία. Τα αποδυτήρια, το δωματιάκι του «Μητσάρα» με το αθλητικό υλικό, η παλιά αίθουσα τύπου και άλλα πολλά, που είναι τόσο ζωντανά στη μνήμη μας ακόμη και σήμερα. Το «κλουβί» έχει προβλήματα. Χρειάζεται μικρές και μεγάλες επισκευές. Η εικόνα που εισέπραξα εγώ πάντως, είναι ότι δεν πρόκειται για ένα γήπεδο-ερείπιο. Χρειάζεται χρήμα και σχέδιο για να λειτουργήσει ξανά όπως παλιά, αλλά έχω την αίσθηση ότι με ένα καλό πλάνο από τους ειδικούς και τα χρήματα που απαιτούνται (εκείνοι που γνωρίζουν, τα προσδιορίζουν κοντά στις100-15 χιλιάδες ευρώ), αυτό το γήπεδο μπορεί να αποκτήσει και πάλι ζωή. Δεν είναι της δικής μου αρμοδιότητας να γνωρίζω αν μέσα σε ένα δίμηνο τα συνεργεία μπορούν να κάνουν τη δουλειά που πρέπει. Μπορεί και να προλαβαίνουν. Ότι και να γίνει πάντως, έχω την αίσθηση ότι στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής, το «Γεντί Κουλέ» σε όποια κατάσταση και αν είναι, δεν θα υστερήσει απέναντι σε κάποια γήπεδα-χωράφια, με όλη τη σημασία της λέξεως. Ακόμα και σήμερα το θρυλικό γήπεδο, είναι πολύ καλύτερο από κάποια άλλα της Β’ Εθνικής, που ένας Θεός γνωρίζει μόνο, το πώς παίρνουν κάθε χρόνο άδεια διεξαγωγής αγώνων….