Ευτυχώς που υποβιβάστηκε…

Ο Εργοτέλης υποβιβάστηκε. Η πίκρα ατελείωτη για μια ομάδα που σε οικονομικό και διοικητικό επίπεδο αποτελούσε ένα «κόσμημα» στον… καταχρεωμένο κόσμο της Σούπερ Λιγκ.

Όμως στο ποδόσφαιρο αλλά και στα υπόλοιπα αθλήματα, η βαθμολογική κατάταξη δεν είναι ανάλογα με την οικονομική αλλά με την αγωνιστική συνέπεια. Και στο κομμάτι αυτό ο Εργοτέλης φάνηκε ασυνεπής. Μια «αλυσίδα» από λάθη, πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα, έφεραν τον υποβιβασμό. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τις εντελώς λάθος επιλογές παικτών, τόσο αυτών που έμειναν, όσο και αυτών που έφυγαν; Την… απάθεια με την οποία το ποδοσφαιρικό τμήμα αντιμετώπισε την κατάσταση ακόμα και όταν το… καράβι φαινόταν ότι θα βρει σε… ξέρα;

Τη μη αντικατάσταση του Ρομάνο, τη μη πραγματοποίηση μεταγραφών τον Γενάρη, τη μη απόλυση του Καραγεωργίου όταν φαινόταν πλέον ευδιάκριτα ότι έχει χάσει τον έλεγχο και δεν μπορούσε να αντιστρέψει την κατάσταση, τις λάθος ανακοινώσεις (βλ. Κωνσταντινέα και τη… μουσταλευριά), τα παράξενα αποτελέσματα στο τέλος, ή τις κακές διαιτησίες σε κομβικά παιχνίδια που στέρησαν πολύτιμους βαθμούς; Αυτά και άλλα πολλά έφεραν τον υποβιβασμό. Αλλά ευτυχώς όπως στη ζωή, έτσι και στον αθλητισμό, ο χρόνος δεν σταματά ούτε στη μεγαλύτερη αποτυχία, ούτε στη μεγαλύτερη επιτυχία. Προχωρά και συνήθως είναι ο καλύτερος… γιατρός στον πόνο.

Όταν το καλοκαίρι του 2005 ο Εργοτέλης υποβιβαζόταν ο Νίκος Τζώρτζογλου είχε πει ότι «θα επιστρέψουμε σοφότεροι». Όπως και έγινε. Σήμερα οι «κιτρινόμαυροι» θα πρέπει να πουν ότι «θα επιστρέψουμε διαφορετικοί». Ευτυχώς για αυτούς ο Απόστολος Παπουτσάκης έσπευσε να τονίσει ότι θα παραμείνει στην ομάδα και έτσι έγινε το πρώτο και μεγάλο βήμα για την… αντεπίθεση. Τα λάθη του παρελθόντος θα πρέπει να γίνουν «οδηγός» για την επόμενη ημέρα και η ριζική «ανακαίνιση» να ξεκινήσει άμεσα.

Θεωρώ επιβεβλημένη την αλλαγή προπονητή αλλά κυρίως την αλλαγή νοοτροπίας που απαιτείται σε όλα τα επίπεδα. Νέα πρόσωπα για να επιστρέψει κυρίως ο ενθουσιασμός. Κι έπειτα οι σωστές αποφάσεις για ένα πρωτάθλημα ακόμα πιο δύσκολο, εκεί όπου οι… ευγένειες δεν έχουν θέση, ενώ οι αντίπαλοι φαίνεται πως θα είναι ισχυροί (Παναιτωλικός, Δόξα Δρ., Παναχαϊκή, Λάρισα κ.α).

Το μεγάλο ευτύχημα για τον Εργοτέλη, πέρα από την παραμονή Παπουτσάκη στην προεδρία, είναι ότι υπάρχει ένας έτοιμος κορμός που με τις κατάλληλες προσθήκες δημιουργεί ένα τέλειο σύνολο για ένα πρωτάθλημα όπως αυτό της Β’ Εθνικής. Ξεκινώντας από την παραμονή των Ρομάνο και Φραγκουλάκη, Μπουντιμίρ και Κουτσιανικούλη (δεσμεύονται με συμβόλαια) που πάνω τους θα στηθεί η νέα ομάδα, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο κέρδος από τη φετινή χρονιά είναι ότι κάποιοι παίκτες άρπαξαν την ευκαιρία. Κατσικοκέρης, Καβουσάκης, Τζανακάκης, Σαρρής κατά πρώτο λόγο και Μπρούνο, Χαντί, Καρέλης, Μπουχαλάκης κατά δεύτερο συγκροτούν ένα κορμό πάνω στον οποίο αν γίνουν οι κατάλληλες προσθήκες, κυρίως ξένων παικτών που έχουν «τριφτεί» στη Β’ Εθνική, τότε ο Εργοτέλης θα ξεκινήσει από θέση ισχύος το νέο πρωτάθλημα. Και μάλιστα αν τα καταφέρει να πάρει την άνοδο θα έχει σχεδόν έτοιμη ομάδα και στη Σούπερ Λιγκ.

Και όλα αυτά με τη δεδομένη ανάγκη στην αλλαγή της φιλοσοφίας. ΠΑΝΤΟΥ. Η ομάδα δεν θα πρέπει επουδενί να συνεχίσει να έχει τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, αλλά μέσα από τη «δίψα» της ανόδου και της συμμετοχής ταλέντων της υποδομής, να αγωνίζονται όλοι για τη φανέλα. Και στο τέλος θα δείτε ότι όλοι θα πούμε «ευτυχώς που υποβιβάστηκε η ομάδα» για να παρθούν οι αποφάσεις που θα έπρεπε να είχαν παρθεί εδώ και 1-2 χρόνια…