Ο καθένας ας κάνει τη δική του δουλειά…

Βέβαια ο ΠΣΑΚ καλά θα κάνει να ασχοληθεί μόνο με τα προβλήματα των παικτών και όχι όλα τα άλλα προβλήματα. Σε αυτή τη χώρα πρέπει να κάνει ο καθένας τη δουλειά που του αναλογεί. Οχι τη δουλειά των άλλων.   

Τα αιτήματα των παικτών είναι δίκαια και πρέπει να βρεθεί λύση. Σας αναφέρουμε τα έξι ενδεικτικά που αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους.   1)    Ασφαλιστική κάλυψη των μελών μας. 2)    Πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη  των παικτών. 3)    Επαναλειτουργία του ταμείου αλληλοβοηθείας. 4)    Δικαίωμα εργασίας σε περίπτωση που παραμένουμε απλήρωτοι από τις ομάδες που εργαζόμαστε. 5)    Άμεσες αποφάσεις από τις Επιτροπές Επίλυσης Οικονομικών Διαφορών. 6)    Κατάρτιση της συλλογικής σύμβασης εργασίας που καταγγέλθηκε από το 2008.   Αυτά, λοιπόν, είναι τα σοβαρά προβλήματα των παικτών. Οχι του μπάσκετ συνολικά. Τα προβλήματα του μπάσκετ είναι ακόμα μεγαλύτερα… Διότι αν υποθέσουμε πως και στα 6 ζητήματα που τέθηκαν θα δικαιωθούν οι αθλητές, το άθλημα δεν πρόκειται να προοδεύσει. Απλά θα λύσουν τα προβλήματά τους οι παίκτες. Διότι προβλήματα έχουν και οι παράγοντες και οι προπονητές, όλοι.   Όμως αυτό δεν πρόκειται να λύσει ένα σημαντικό ζήτημα. Το ότι ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη του στην Α1 κι αυτό δεν έχει να κάνει με την ασφάλιση των παικτών. Εχει να κάνει με την ανυπαρξία των παραγόντων στις ομάδες, με την έλλειψη χρήματος στην αγορά, με τα τραγικά γήπεδα μπάσκετ, με τη βία, με τη διαιτησία, την ΕΕΑ, τον ΕΣΑΚΕ δίχως αρμοδιότητες, την Ομοσπονδία που άφησε να συμβεί όλο αυτό και έφτασε η κατάσταση στο απροχώρητο.. Δέκα μήνες οι φορείς έχουν γυρίσει την πλάτη και δεν ασχολούνται. Μέσα σε λίγα λεπτά μπορούσαν να τα  λύσουν όλα, αν υπήρχε βούληση.   Δυστυχώς μαζεύτηκαν πολλά και πρέπει να γίνει τομή. Να αλλάξουν όλα όσα ξέρουμε. Η απεργία δεν είναι η αιτία, αλλά μια αφορμή για να ταρακουνηθούν οι μπασκετάνθρωποι.   Χρειάζονται νέες ιδέες, οργάνωση από την αρχή, τήρηση των νόμων. Ακουσα από έναν φίλο προπονητή να λέει πως “δεν πρέπει να γίνει πρωτάθλημα, διότι όλοι είναι απλήρωτοι”. Βέβαια ο ίδιος υπέγραψε νέο συμβόλαιο το καλοκαίρι, παρότι απλήρωτος. Δεν του φταίει το σύστημα, ο ίδιος φταίει.   Την ίδια στιγμή ακόμα και ο Λάζαρος Παπαδόπουλος, έμεινε στον ΠΑΟΚ, παρότι μέλη του ΠΣΑΚ που ο ίδιος προεδρεύει, δεν έχουν πληρωθεί από την ομάδα του. Συνεπώς ο καθένας σε αυτή τη χώρα κοιτάζει την πάρτη του και ξέρει να κριτικάρει τους άλλους. Φταίνε όλοι οι άλλοι, εκτός από τον ίδιο. Οταν ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΣΑΚ αδιαφορεί για δικούς του ανθρώπους, είναι σαφές κάτι πηγαίνει λάθος.   Άλλο παράδειγμα. Υπάρχουν δύο προπονητές στην Α1 που δουλεύουν με μισθούς Γ’ Εθνικής και άλλοι που δέχθηκαν να πάρουν θέση στο πρωτάθλημα με χρήματα που αναλογούν με προπονητή Α2…Ε, δεν φταίει το μπάσκετ αν οι ίδιοι οι άνθρωποι που εργάζονται γι αυτό υποβιβάζουν το προϊόν, μόνο και μόνο για να έχουν θέση.   Αυτά, λοιπόν, είναι ορισμένα παραδείγματα. Το θέμα είναι τι γίνεται από εδώ και στο εξής. Οταν με το καλό σταματήσει η απεργία, πρέπει να ασχοληθούμε και με την πρόοδο του αθλήματος. Ο κόσμος δεν νοιάζεται καθόλου που δεν θα αρχίσει η Α1 και να είχαμε αγώνες τι τριήμερο ελάχιστοι θα το έπαιρναν χαμπάρι.   Οι Παναθηναϊκοί και οι Ολυμπιακοί νοιάζονται για την Ευρωλίγκα και τις μεταξύ τους αναμετρήσεις, οι Αρειανοί είναι μάλλον οι μόνοι που θέλουν να βλέπουν μπάσκετ δίχως… προϋποθέσεις, στην περιφέρεια υπάρχει ακόμα ενδιαφέρον,  αλλά μέχρι εκεί. Αυτό, όμως, δεν φτάνει. Εχω καταθέσει την άποψη πως αυτό πρέπει να είναι το τελευταίο πρωτάθλημα με τη συγκεκριμένη του μορφή. Μακάρι να το καταλάβουν γρήγορα οι εμπλεκόμενοι για να το πάρουν απόφαση. Μέχρι τότε, ουδείς θα ασχολείται…