Η Φ.Δημητρουλάκη στον Athletic Radio 104,2

Η… ισόβια τεχνικός του Χανιώτικου συλλόγου μίλησε για τις δύσκολες στιγμές που περνάει ο ΟΑΧ που αν και βρέθηκε στην Α1 για πρώτη φορά στην ιστορία της, αποχώρησε λόγω της οικονομικές κατάρρευσης του συλλόγου. Η Φρόσω Δημητρουλάκη περιγράφει τις δύσκολες στιγμές που περνάει τόσο το τεχνικό τιμ όσο και οι αθλήτριες της ομάδας. Διαβάστε αναλυτικά την συνέντευξη της Φρόσως Δημητρουλάκη στον Athletic Radio 104,2: Για την απόφαση να αποσυρθούν τα Χανιά από το πρωτάθλημα: «Η ομάδα έφτασε σε αυτό το σημείο γιατί η διοικούσα επιτροπή δεν μπορούσε να συντηρήσει άλλο το τμήμα. Οι χορηγοί με τους οποίους είχαν συμφωνήσει, έκαναν πίσω με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν. Το χειρότερο όλων είναι ότι οι παίκτριες μένουν χωρίς ομάδα. Θέλω να πιστεύω ότι η Ομοσπονδία θα δει διαφορετικά το δικό μας θέμα και θα πρέπει στην συγκεκριμένη περίπτωση να δώσουν την δυνατότητα στις παίκτριες να συμμετάσχουν στα πρωταθλήματα και να δώσουν κανονικά το παρόν».
Για την ίδια: «Είμαι στην ομάδα από το 1993 όταν δημιούργησα ξανά τον ΟΑΧ. Ακολούθησε μια διαδικασία αρκετών χρόνων και πλέον δεν ξέρω που βρίσκεται. Είναι κόποι πολλών χρόνων. Τόσο δικοί μου όσο και των αθλητριών που βρίσκονται στα Χανιά πολλά χρόνια». Για την αδιαφορία των τοπικών αρχών: «Είναι μη αναστρέψιμο γιατί ούτε η πόλη των Χανίων ασχολήθηκε. Δεν μπήκε στον κόπο να πάρει κανένας τηλέφωνο. Στην υπόλοιπη Ελλάδα υπάρχουν ομάδες που στηρίζονται από τους δήμους. Εμείς δεν είχαμε αυτήν την στήριξη από τον δήμο Χανίων γιατί φαίνεται πως κάνουν διαχωρισμούς ανάμεσα σε αντρικές ομάδες και γυναικείες. Εγώ προσωπικά δεν δέχτηκα κρούση από κανέναν πολιτικό φορέα της πόλης μας». Για τα οικονομικά προβλήματα: «Με τον «κουτσό αθλητισμό» που υπάρχει αυτήν την στιγμή δεν μπορούμε να πούμε πουθενά. Μόλις πέρυσι πήραμε από την ΕΚΑΣΚ 350 ευρώ που αντιστοιχεί στην επιχορήγηση του 2003». Για το μέλλον των αθλητριών και του τεχνικού τιμ: «Είναι χαμένη χρονιά, αρχικά για τις παίκτριες και κατά δεύτερο για εμάς τους προπονητές που αλλάζουμε στόχους και να δούμε τι πρέπει να κάνουμε. Εύχομαι να μην ζήσει κανένας συνάδελφος και κανένα σωματείο αυτά που ζούμε τώρα εμείς».