Αποκαλύψεις του Κώστα Ρεπανάκη για τον ΟΦΗ

Η ιστορία κάνει κύκλους. Όπως το 1980 στα πρώτα χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, όπου ο ΟΦΗ δεν βρήκε ανταπόκριση από τους επιχειρηματίες του Ηρακλείου στην διάθεση μετοχών, για αυτό και αποτάθηκε στην οικογένεια Βαρδινογιάννη, έτσι και σήμερα ο Νίκος Μαχλάς, βρίσκει «κλειστές πόρτες» στην έκκληση του για συμπαράσταση και οικονομική βοήθεια προς τους ισχυρούς οικονομικά παράγοντες του νησιού. Για την «σύνδεση» των δυο εποχών που έχουν διαφορά 30 χρόνια, αλλά πολλά κοινά σημεία, μίλησε στον Athletic Radio 104,2 και στην εκπομπή «Στο γήπεδο του Athletic» με τον Γιώργο Κορτσιδάκη, ο παλιός παράγοντας του ΟΦΗ και Γενικός Αρχηγός εκείνης της εποχής, Κώστας Ρεπανάκης… «Είναι η ίδια ιστορία ακριβώς. Τα σκέφτομαι κάθε μέρα. Ο Μαχλάς τραβάει το μεγαλύτερο ποσοστό όλης της ιστορίας. Μεγάλωσε στον ΟΦΗ έγινε κάτι και δεν τα ξεχνάει. Αγαπάει την ομάδα και προσπαθεί να βρει λύσεις. Εγώ ήμουν πιο μικρός σε ηλικία από το Μαχλά όταν αντιμετώπιζα μια αντίστοιχη κατάσταση εκείνη την εποχή. Ήμουν 25 ετών. Βλέπω το Μαχλά σα να έβλεπα τον εαυτό μου. Όλες οι πόρτες κλειστές. Μόνο υποσχέσεις. Υπήρχε η ανάγκη επενδυτή. Όπως και τώρα. Δυστυχώς οι μεγάλοι επιχειρηματίες της Κρήτης, δεν αγάπησαν ποτέ αυτήν την ομάδα. Δεν την είδαν ποτέ σαν επιχείρηση που να μπορούν να επενδύσουν. Κρυβόταν πίσω από την οικογένεια όλα αυτά τα χρόνια». Για θύμισε μας τι είχε γίνει εκείνη την εποχή… «Το 1979 έπρεπε ο ΟΦΗ να γίνει ανώνυμη εταιρεία. Τα πρώτα χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Βγάλαμε μετοχές 12 εκατομμυρίων ευρώ. Χρειαζόμασταν 6 εκατομμύρια μετοχικό κεφάλαιο για να μπορέσει να παίξει στην Α’ Εθνική. Και τότε το γήπεδο γέμιζε. Για να βρεις εισιτήριο έπρεπε να βάλεις μέσον. Ο κόσμος, ο λαός της ομάδας ήταν παρών. Δεν μπορούσε όμως αυτός να καλύψει το μετοχικό κεφάλαιο. Έτσι απευθυνθήκαμε σε κάποιους επιχειρηματίες του Ηρακλείου. Μαζέψαμε 27 χιλιάδες δραχμές. Αυτά ήταν όλα. Τελικά με πολύ μεγάλη προσπάθεια και μετά από πολύ αγώνα, που κράτησε καιρό, μαζέψαμε 3 εκατομμύρια ευρώ. Έμειναν τρία εκατομμύρια ακόμη όμως. Η μετοχή έκανε τότε 2 χιλιάδες δραχμές. Δεν μπορούσαμε να τα βρούμε τα τρία εκατομμύρια ευρώ και η ομάδα κινδύνευε να μην παίξει στην Α’ Εθνική. Τότε το 15μελές συμβούλιο που ήμασταν αναγκαστήκαμε και υπέγραφε ο ένας στον άλλο γραμμάτια, πηγαίναμε στην τράπεζα και τα προεξοφλούσαμε για να μπορέσει η ομάδα να παίξει στην Α’ Εθνική. Δεν είχαμε την δυνατότητα να αναλάβουμε τα χρήματα αυτά. Πήραμε μετοχές που ήταν πολύ πάνω από τις δυνατότητες μας. Χρεωθήκαμε. Το κάναμε όμως. Και η ομάδα έπαιξε. Πήγαμε καλά τον πρώτο χρόνο. Αντέξαμε και το δεύτερο. Τον τρίτο όχι. Δεν πήγαινε άλλο. Αρχίσαμε να ψάχνουμε επενδυτές. Χτυπήσαμε πόρτες. Απευθυνθήκαμε σε πολλούς κρητικούς, αλλά δεν είδαμε φώς από κανένα. Και καταλήξαμε στην οικογένεια Βαρδινογιάννη. Η οικογένεια το 1979 είχε μπεί στον Παναθηναϊκό. Είχαμε μεγάλες αντιδράσεις. Τα σημερινά είναι για να πίνουμε καφέ. Αντιδράσεις από τον κόσμο. Ήθελαν η ομάδα να μείνει εδώ. Δεν υπήρχε όμως ενδιαφέρον». Μιλήσατε με άλλους υποψήφιους επενδυτές την εποχή εκείνη; «Κάναμε μεγάλη προσπάθεια για να μείνει η ομάδα εδώ. Δεν πήγαμε μόνο στην οικογένεια. Πήγαμε και σε άλλους επιχειρηματίες, αλλά εισπράξαμε αρνητικές απαντήσεις. Πρέπει να πω ότι το 1980 όταν συναντηθήκαμε με τον Βαρδή Βαρδινογιάννη, δεν ήθελαν να αναμιχθούν. Μας έδωσε μια χορηγία 500 χιλιάδες δραχμές, που ήταν αρκετά  χρήματα για εκείνη την εποχή και αυτό ήταν όλο». Δηλαδή η πρώτη επαφή ήταν αρνητική; «Nαι. Δεν ήθελαν να αναμιχθούν διοικητικά. Εμείς βλέπαμε ότι δεν υπήρχε άλλη λύση. Δεν αντέχαμε οικονομικά οι παράγοντες που ήμασταν στην ομάδα, παρά την συμπαράσταση του κόσμου. Σας είπα το γήπεδο ήταν γεμάτο σε κάθε παιχνίδι. Ο ΟΦΗ ήταν έκτος στην Α’ Εθνική. Και τι ομάδες υπήρχαν τότε. Είχαμε μια καλή ομάδα, υπήρχε συσπείρωση του κόσμου και παρόλα αυτά και τότε δεν υπήρχε ενδιαφέρον. Δεν ήταν δυνατόν να ανταπεξέλθουμε οικονομικά. Εμείς θέλαμε την σταθερότητα της ομάδας. Και ο θεός μας έφερε αυτή τη λύση. Διαφορετικά θα ήμασταν όπως ιστορικές ομάδες της εποχής, όπως η Ρόδος, ο Πιερικός, η Δόξα Δράμας. Ο ΟΦΗ επί ημερών της οικογένειας ήταν η καλύτερη ομάδα της Ελλάδος. Έφτιαξε αθλητικό κέντρο, βγήκε επτά φορές στην Ευρώπη. Μπήκαμε μπροστά με το Νίκο το Δουλουφάκη και μετά που η ομάδα παραδόθηκε στην οικογένεια, εμείς αποχωρήσαμε. Αυτό έγινε το 1982. Τα πράγματα ηρέμησαν και η ομάδα βρήκε το δρόμο της. Οι άνθρωποι αυτοί πρόσφεραν πολλά. Αγαπούσαν τον ΟΦΗ. Δεν πήραν τίποτε. Έγιναν  βέβαια και λάθη στην τελευταία δεκαετία. Μετά το χαμό του Θόδωρα. Όσο υπήρχε αυτός δεν υπήρχε κανείς να πειράξει τον ΟΦΗ». Τι βλέπεις για το σήμερα… «Πρέπει να βρεθεί επενδυτής. Βαρδινογιάννης δεν μπορεί να βρεθεί σήμερα. Αν δεν βρεθεί κάποιος επενδυτής πρέπει η ομάδα να κοιτάξει να λύσει τα προβλήματα της, να κάνει μια καλή διαχείριση και να δει πως θα επιβιώσει, ακόμα και βάζοντας χαμηλότερους στόχους. Εύχομαι στο Μαχλά, ο Θεός να  του στείλει κάποιον να τον βοηθήσει όπως μας τον έστειλε και εμάς τότε. Για να μπορέσει η ομάδα να προχωρήσει».