Αρθρογραφεί στην ”Athletic Press”

Για τον φετινό Εργοτέλη που τερμάτισε χθες χαλαρός και…λάιτ την γραμμή του τερματισμού στη φετινή σαιζόν, έχοντας εξασφαλίσει εδώ και εβδομάδες την παραμονή του στη Σουπερ Λιγκ, αξίζει να ασχοληθεί κανείς. Γιατί το δράμα του ΟΦΗ μπορεί να έστρεψε εκεί τα βλέμματα, αλλά είναι άδικο η αποτυχία μια ομάδας, να επισκιάζει την επιτυχία μιας άλλης…. Ο Εργοτέλης λοιπόν φέτος πέτυχε. Και πέτυχε γιατί εξασφάλισε τον στόχο. Και μάλιστα νωρίς. Πέτυχε, γιατί είχε την δυνατότητα και την δύναμη να αποφύγει παγίδες και προβλήματα που προέκυψαν μέσα στη σεζόν. Πέτυχε γιατί είχε ένα καλό κλίμα στο ποδοσφαιρικό τμήμα και ανθρώπους που διασφάλισαν την ηρεμία στα αποδυτήρια, όταν κάποιοι εσωτερικοί «τριγμοί» έδειχναν τον κίνδυνο να έρχεται. Πέτυχε γιατί είχε μια φερέγγυα διοίκηση, συνεπής στις υποχρεώσεις της προς τους παίκτες, οι οποίοι δεν αναλώθηκαν ποτέ με γκρίνιες και μουρμούρες για τα χρήματά τους. Πέτυχε γιατί είχε ένα προπονητή που ξέρει την ομάδα και τους παίκτες. Και που μπορεί η ομάδα του να μην εντυπωσίασε με το ποδόσφαιρο που έπαιξε, αλλά ήταν ένα σύνολο συμπαγές, σκληρό καρύδι για κάθε ομάδα. Που «ταρακούνησε» τρείς φορές φέτος τον ποδοσφαιρικό κόσμο της χώρας, με τις μεγάλες νίκες επί Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Η τελική βαθμολογία τον κατατάσσει τελικά στην 9η θέση. Θα μπορούσε να είναι και πιο ψηλά ο Εργοτέλης αν ήταν πιο παραγωγικός στα «εύκολα» παιχνίδια, τα οποία αποτέλεσαν την μοναδική ίσως μελανιά στην φετινή χρονιά. Και πάλι όμως είναι επιτυχία. Αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Εργοτέλης στην τέταρτή του χρονιά στην Σουπερ Λίγκ, προσπαθεί ακόμη να καθιερωθεί στη συνείδηση της φίλαθλης κοινής γνώμης ως μια ομάδα που μπορεί να γίνει «σταθερή δύναμη» στην κατηγορία των μεγάλων και όχι μια ομάδα «ασανσέρ», όπως είναι η μοίρα των συλλόγων χωρίς δυναμική και κόσμο. Η νέα σεζόν θα είναι μια ακόμη νέα πρόκληση. Και ο Καραγεωργίου που σε όποιον του προσάπτει αδυναμίες μπορεί να του απαντά με τους αριθμούς που είναι με το μέρος του στα χρόνια που δουλεύει στον Εργοτέλη, θα πρέπει να ακολουθήσει και πάλι την πετυχημένη συνταγή των χαμηλών τόνων. Γιατί για τους παράγοντες είναι εύκολο να λένε ότι ο «πήχης πρέπει να μπει πιο ψηλά». Οι ρεαλιστές προπονητές γνωρίζουν όμως, ότι στο γήπεδο τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα. Οι υπερβάσεις έρχονται στις ομάδες που διακατέχονται από αυτοσεβασμό και επίγνωση των δυνατοτήτων τους. Και όχι σε εκείνες που θέλουν να κρεμάσουν το καλάθι τους πιο ψηλά από ότι φτάνει το χέρι τους…