Ρομάνο: «Το γκολ με τον Παναθηναϊκό άλλαξε τη ζωή μου, ήθελα να φύγω από τον Εργοτέλη»

Ο Ντιέγκο Ρομάνο θυμήθηκε το πρώτο διάστημα της παρουσίας του στην Ελλάδα και τον Εργοτέλη, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και το γκολ με τον Παναθηναϊκό που τον έκανε να παραμείνει στο Ηράκλειο και άλλαξε τον τρόπο που ζούσε στην χώρα.

Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής -μεταξύ άλλων- του Εργοτέλη και νυν προπονητής της Δαμάστας, Ντιέγκο Ρομάνο, είναι ένας άνθρωπος που δεν θέλει συστάσεις. Ο Αργεντινός που πλέον μένει μόνιμα στην Ελλάδα, παραμένοντας στον χώρο του ποδοσφαίρου αλλά από άλλο πόστο, παραχώρησε συνέντευξη στο La Capital της Αργεντινής και θυμήθηκε τα… παλιά.

Ο Ρομάνο αναφέρθηκε στα χρόνια που αγωνίστηκε ως ποδοσφαιριστής, την περίοδο που ήρθε για πρώτη φορά στο Ηράκλειο για λογαριασμό του Εργοτέλη και ανέφερε ότι παρότι στην αρχή τα πάντα ήταν δύσκολα, ένα γκολ με τον Παναθηναϊκό του έδωσε άλλη… οπτική στην παραμονή στην πόλη και την Ελλάδα.

Φαντάστηκες ποτέ την καριέρα που έκανες;

Ειλικρινά, όχι, γιατί είχα κάνει το μεγαλύτερο μέρος της στην Αργεντινή. Η ευκαιρία να έρθω στην Ευρώπη ήρθε αργά. Ήμουν σχεδόν 29 ετών. Προέκυψε μια ευκαιρία να έρθω στην Ελλάδα, και το πρώτο πράγμα που σκεφτήκαμε εγώ και η οικογένειά μου ήταν να μείνουμε για δύο χρόνια. Αλλά τελικά μείναμε, τα παιδιά μεγάλωσαν, και ειλικρινά, είχα μια υπέροχη καριέρα.

Πώς είναι η ζωή σου στην Ελλάδα;

-Έπαιξα μέχρι τα 40 μου. Τερμάτισα στην τρίτη κατηγορία και μετά μια ομάδα της τέταρτης κατηγορίας, που είναι σαν τοπικό πρωτάθλημα, επικοινώνησε μαζί μου. Ήταν κοντά στο σπίτι και έπαιξα για δύο ακόμη χρόνια. Αλλά μέχρι τότε, δούλευα ως σκάουτερ για κάποιες ελληνικές εταιρείες και προσπαθούσαμε να φέρουμε παιδιά από την Αργεντινή. Η Ίντερ αγόρασε τον μικρότερο γιο μου και πήγαμε μαζί του στο Μιλάνο για ενάμιση χρόνο. Μετά ήρθε δανεικός στην Κρήτη στην πρώτη κατηγορία και εγκατασταθήκαμε πίσω στην Ελλάδα.

Ποιες είναι οι διαφορές που συναντάς στην Ελλάδα;

Συνολικά, η Ελλάδα, ούσα στην Ευρώπη, δεν είναι από τις πιο οργανωμένες χώρες. Έχουμε μια κουλτούρα κάπως παρόμοια με τη δική μας. Όταν ήμουν στην Ιταλία, ήταν ένας διαφορετικός κόσμος. Εκεί, μου έλειπαν πολύ περισσότερο τα πράγματα, λίγο όπως είμαστε εμείς: το χάος, η σκηνή, τα τεκταινόμενα… Όσον αφορά την οικογένεια, είναι παρόμοια. μαζεύονται για το κυριακάτικο μεσημεριανό γεύμα. Ακόμα κι έτσι, σου λείπουν τα αγαπημένα σου πρόσωπα, οι φίλοι σου.

Υπέφερες όταν έφτασες στην Ελλάδα;

Υπέφερα, και ήταν πολύ δύσκολο. Ήρθα από το Σαν Μαρτίν (Τουκουμάν), όπου όλα πήγαιναν καλά για μένα, όπου ήμουν αγαπητός… Και εδώ όλα ήταν… κρύα. Όταν έφτασα στον Εργοτέλη, ήταν όλοι ξένοι, δηλαδή, δεν υπήρχαν καν Έλληνες. Έρχονταν για προπόνηση με φανταχτερά αυτοκίνητα, ντυμένοι με κοστούμια, και εγώ ήμουν πολύ απλός. Άρχισα να παίζω άσχημα, τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα ήθελα, δεν καταλάβαινα τη γλώσσα, και συνειδητοποίησα ότι μιλούσαν για μένα. Ξέρεις, όταν σε κατακεραυνώνουν! Γύριζα σπίτι και η γυναίκα μου και τα παιδιά μου έκλαιγαν επειδή δεν μπορούσαν ούτε στο σούπερ μάρκετ.

Κάποια στιγμή, είπα στη γυναίκα μου να ετοιμάσουμε τις βαλίτσες μας για να γυρίσουμε πίσω, αλλά μου είπε: «Όχι, ας κρατηθούμε λίγο ακόμα, θα συμβεί». Ήταν πέντε δύσκολοι μήνες, αλλά ο σύλλογος με στήριξε επειδή με είχε αγοράσει. Μέχρι που έβαλα ένα γκολ και νικήσαμε τον Παναθηναϊκό, μια ομάδα που δεν είχαν νικήσει ποτέ πριν». Από τότε και στο εξής, όλα άλλαξαν. Ήταν μια πλήρης ανατροπή, επειδή σε αυτήν την κοινωνία, ο σεβασμός βασίζεται στην ιεραρχία. Όλα πήγαν καλά και λίγο καιρό αργότερα, ανανέωσαν το συμβόλαιό μου για τρία χρόνια».

Μερικές φορές οι άνθρωποι πιστεύουν ότι όλα θα είναι εύκολα στο εξωτερικό και ότι μόλις υπογράψεις, έχεις εγγυημένη μια θέση

Ναι, απολύτως. Αυτό ακριβώς μου συνέβη. Όταν ήρθα εδώ, το έκανα για τα χρήματα. Ήταν απαραίτητο να καταβάλω την προσπάθεια, αλλά όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, περιπλέκονται. Η θυσία και η νοοτροπία που έχουμε εμείς οι Αργεντινοί μας βοηθά να προχωρήσουμε.

Υπάρχει λόγος για τον οποίο η ιδιοσυγκρασία των Αργεντινών παικτών τονίζεται πάντα.

Φυσικά, είναι μεγάλη πίκρα για εμάς η ήττα. Υπάρχουν άλλοι που δεν επηρεάζονται από αυτήν. Υπήρχαν παιχνίδια που χάναμε, φεύγαμε και κανείς δεν σου έλεγε λέξη. Κλείδωνα τον εαυτό μου στο δωμάτιό μου. Ούτε η γυναίκα μου μπορούσε να μου μιλήσει. Αργότερα, με τον καιρό μαθαίνεις ότι δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.

Μια… γρήγορη συζήτηση με τον Ντιέγκο Ρομάνο

Ποιος συμπαίκτης σε εξέπληξε περισσότερο;

Ο Σέρχιο Λεάλ. Έπαιξε μαζί μου στην Ελλάδα. Ένας Ουρουγουανός που έπαιζε για τη Χιμνασία.

Ποια ήταν τα καλύτερα αποδυτήρια στα οποία ήσουν;

Σαν Μαρτίν ντε Τουκουμάν, η ομάδα που ανέβηκε το 2008.

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι όταν έφυγες από το Ροζάριο;

Η συναισθηματική πτυχή. Παρόλο που ήρθα με την οικογένειά μου, αυτό που μου λείπει περισσότερο είναι οι φίλοι μου, οι γονείς μου, τα αδέρφια μου.

Ποια συνήθεια υιοθέτησες στην Ελλάδα;

Η τάξη, το να είμαι λίγο πιο οργανωμένος.

Ποιος προπονητής είχε τη μεγαλύτερη επίδραση σε εσένα;

Ο Κάρλος Ρολντάν, στο Σαν Μαρτίν ντε Τουκουμάν.

Ποιος ήταν το μεγαλύτερο είδωλό σου;

Ο Μαραντόνα. Πάνω από τον Μέσι, αν και ο Λέο είναι ο καλύτερος. Νομίζω ότι ο Ντιέγκο είναι κάτι ξεχωριστό.

Αν μπορούσες να παίξεις ξανά έναν αγώνα, ποιον θα επέλεγες;

Τον αγώνα όπου έκανα το ντεμπούτο μου για τη Νιούελς στην πρώτη κατηγορία επειδή δεν το απόλαυσα. Το άγχος με κατέβαλε.

Σε έχει απογοητεύσει ποτέ το ποδόσφαιρο;

Ναι. Νομίζω ότι το ποδόσφαιρο είναι κάπως άδικο.

Έχεις σκεφτεί ποτέ να τα παρατήσεις όλα;

Ναι, αρκετές φορές. Όταν έφυγα από τη Νιούελς, πήγα στο Μεξικό και πέρασα πολύ άσχημα. Δεν ήταν αυτό που μου είπαν. Δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω. Δεν είχαμε χρήματα για το εισιτήριο. Οι γονείς μου έκαναν ό,τι μπορούσαν για να προσπαθήσουν να μου στείλουν εκατό δολάρια.

Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Ήταν για το εισιτήριο επιστροφής. Μου είχαν κόψει το φαγητό, μου είχαν πάρει τα πάντα και δεν είχα τρόπο να γυρίσω πίσω. Τότε είπα στη γυναίκα μου: «Δεν παίζω πια». Σταμάτησα για τρεις ή τέσσερις μήνες μέχρι που έκανα μια δοκιμαστική περίοδο στο Ελ Πορβενίρ. Εκεί ξεκίνησα ξανά την καριέρα μου.

Ποιον διάσημο παίκτη που θαυμάζεις θα ήθελες να είχες συμπαίκτη;

Μέσι.

Τι θα άλλαζες αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω στην αρχή της καριέρας σου;

Τίποτα, γιατί δεν μετανιώνω για τα λάθη μου. Σε βοηθούν να αναπτυχθείς και, στο τέλος, είχα μια πολύ επιτυχημένη καριέρα.