Politica 89.8
Το ελληνικό ποδόσφαιρο συνεχίζει να χάνει ανθρώπους, πρώτα ήταν ο Πάρης Άντζας, μετά ο Μάριος Οικονόμου και τώρα ο Τάκης Γκώνιας. Τρεις απώλειες νέων ανθρώπων που έφυγαν τόσο γρήγορα και με μεγάλη βιασύνη.
Ο Τάκης Γκώνιας όσο θορυβώδης ήταν ως παίκτης και προπονητής λόγω του εκρηκτικού του χαρακτήρα, άλλο τόσο αθόρυβα και ήσυχα έφυγε από την ζωή. Έδινε την γενναία του μάχη και ήταν ελάχιστοι οι άνθρωποι που γνώριζαν τον αγώνα που έδινε. Ο Τάκης Γκώνιας δεν ήταν εύκολος άνθρωπος, το γνωρίσαμε και στον χρόνο πάνω που ήταν στον Εργοτέλη προπονητής όμως έκανε φίλους στο Ηράκλειο και τους κράτησε για χρόνια όπως η Όλγα Σουτζή που τότε ήταν υπεύθυνη γραφείου τύπου στην ομάδα, ο Γιώργος Τουτζάρης που ήταν και ο άνθρωπος που τον έφερε στην Κρήτη.
Και αν η φράση “ο νεκρός δικαιώνεται μετά θάνατον”, στην περίπτωση του Τάκη Γκώνια, ποδοσφαιρικά, πρέπει να συμβεί. Γιατί ο Γκώνιας που έφυγε μόλις στα 54 του χρόνια, ποδοσφαιρικά δεν δικαιώθηκε ποτέ. Αλήθεια αλλά σκληρή. Σε αυτούς τους 10 μήνες που κάθισε στον πάγκο του Εργοτέλη, η δουλειά του δεν αναγνωρίστηκε όσο και όπως θα έπρεπε. Ο Εργοτέλης εκείνη την χρονιά, μια ομάδα από αμούστακα παιδαρέλια ξεκίνησε από το μηδέν και όχι απλά σώθηκε εύκολα αλλά ήταν κατά γενική ομολογία μια από τις καλύτερες ομάδες της Β’ Εθνικής. Τότε, το 2017, πριν καν μπουν στο ποδοσφαιρικό μας λεξιλόγιο, λέξεις όπως build up, high press και πολλές άλλες ορολογίες που πλέον χρησιμοποιούνται κατά κόρον στην σύχρονη εποχή, ο Τάκης Γκώνιας τις είχε εφαρμόσει στην πράξη.
Ο Εργοτέλης του Τάκη Γκώνια ήταν μια ομάδα που χαιρόσουν να την βλέπεις, με ίσως το χαμηλότερο μπάτζετ της κατηγορίας, με επιθετικό ποδόσφαιρο, νεαρούς παίκτες που αναδείχθηκαν μέσα από εκείνη την ομάδα. Κάποιοι έκαναν μεταγραφές εκατομμυρίων, όπως ο Κάιπερς που μπορεί να χρωστάει στον Τάκη Γκώνια την μετέπειτα καριέρα του ή ο Έφορντ που επίσης πήρε προαγωγή, άλλα παιδιά έπαιζαν συνεχώς σε ομάδες που πρωταγωνιστούσαν στην Β’ Εθνική όπως ο Μαζουλουξής και ο Τσέλιος και άλλα έζησαν το όνειρο της Super League 1 όπως ο Μανουσάκης.
Όλοι εμείς, τουλάχιστον σε ότι με αφορά προσωπικά, του οφείλουμε μια συγνώμη για όσα (δεν) βλέπαμε εκείνη την χρονιά και τα οποία τα είδαμε τα επόμενα χρόνια. Κανονικά ο Τάκης Γκώνιας στο τέλος της σεζόν 2017 – 2018 θα έπρεπε να δουλεύει σε ομάδα Super League 1 όμως αυτό δεν συνέβη ποτέ.
Θες ο παράξενος χαρακτήρας του, θες ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούσε όλα όσα έκανε μέσα στο γήπεδο, θες το επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου που δεν ήταν συνηθισμένο σε τέτοιες μεταβάσεις, αυτό δεν συνέβη ποτέ.
Είναι αλήθεια όμως πως ο Τάκης Γκώνιας, προπονητικά, δεν πήρε την αναγνώριση που του άξιζε. Και του άξιζε γιατί δεν του χαρίστηκε ποτέ και τίποτα, ποδοσφαιρικά η καριέρα του θα ήταν πολύ μεγαλύτερη αν δεν ήταν εκείνο το τροχαίο που του κόστισε και ψυχολογικά και τον άλλαξε ως άνθρωπο.
Όσοι τον πρόλαβαν να παίζει ποδόσφαιρο, είχαν δει έναν παικταρά, ένα “10αρι” που για εκείνη την εποχή θα μπορούσε να συναγωνιστεί τον Τσιάρτα, τον Καραπιάλη, το Νιόπλια και πολλούς άλλους.
Έστω και με αυτό το blog, οφείλω μετά από τόσα χρόνια να του πω μια συγνώμη… Είπαμε, καμία φορά η φράση “ο νεκρός δικαιώνεται μετά θάνατον”, πρέπει να αποκτά την σημασία της.
Αριθμός Πιστοποίησης ΜΗΤ 242701
