Μετάβαση στο περιεχόμενο
LIVE Τώρα στον αέρα: ΠΡΕΣΑΡΙΣΜΑ 10:00 – 12:00 Ακούστε ΣΠΟΡ FM 104,2 Ακούστε (ανοίγει σε νέα καρτέλα)
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου
Μανώλης Σαρρής

Οι πανηγυρισμοί για την δημοπράτηση νέας πισίνας στο Ηράκλειο αποτελούν παραδοχή αποτυχιών 47 χρόνων…

Οι πανηγυρισμοί για την δημοπράτηση νέας πισίνας στο Ηράκλειο αποτελούν παραδοχή αποτυχιών 47 χρόνων…

Γράφει ο Μανώλης Σαρρής στο blog του στο athletic.gr

Υπάρχουν ειδήσεις που αναμφίβολα προκαλούν ικανοποίηση, αλλά ταυτόχρονα θα έπρεπε να δημιουργούν και έντονο προβληματισμό. Η εξασφάλιση χρηματοδότησης ύψους 1,2 εκατομμυρίων ευρώ για την κατασκευή νέας πισίνας 25 μέτρων στο Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Ηρακλείου είναι μία από αυτές.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη σημασία του έργου. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο υγρός στίβος του Ηρακλείου χρειάζεται περισσότερες και σύγχρονες εγκαταστάσεις. Και ασφαλώς, κανείς δεν μπορεί να μη χαρεί για το ενδεχόμενο να αποκτήσουν επιτέλους οι αθλητές, οι προπονητές και τα σωματεία της πόλης τις συνθήκες που δικαιούνται.

Ωστόσο, υπάρχει μία άλλη πλευρά της συγκεκριμένης είδησης, η οποία δεν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Γιατί οι πανηγυρισμοί για την απόκτηση μιας δεύτερης πισίνας αποτελούν, στην πραγματικότητα, την παραδοχή μιας μεγάλης αποτυχίας. Μιας αποτυχίας που έχει διάρκεια σχεδόν μισού αιώνα.

Οι πανηγυρισμοί για την ανακοίνωση δημοπράτησης του έργου δεν αναδεικνύει μόνο την αποτυχία του εκάστοτε υπουργού και των εκάστοτε κυβερνήσεων αλλά και των τοπικών παραγόντων που για 47 χρόνια δεν έχουν καταφέρει να πείσουν την Πολιτεία πως το Ηράκλειο είναι σε θέση ν’ αποκτήσει μια δεύτερη πισίνα.

Το κολυμβητήριο του Ηρακλείου λειτούργησε για πρώτη φορά το 1979.

Από τότε μέχρι σήμερα, σχεδόν 47 χρόνια μετά, η πόλη εξακολουθεί να προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες της μέσα από εγκαταστάσεις που δεν ανταποκρίνονται πλέον στις απαιτήσεις και στον όγκο των αθλητών που φιλοξενούνται καθημερινά.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Δεν συζητάμε για μια πόλη που δεν έχει αναπτύξει τον υγρό στίβο της. Συζητάμε για ένα Ηράκλειο που έχει αναδείξει σπουδαίους αθλητές, έχει δημιουργήσει συλλόγους με σημαντική παρουσία και διαθέτει εκατοντάδες παιδιά που ασχολούνται με την κολύμβηση και την υδατοσφαίριση. Παρ’ όλα αυτά, οι υποδομές δεν ακολούθησαν ποτέ την ανάπτυξη του αθλήματος.

Πώς είναι δυνατόν μια πόλη με τέτοια αθλητική δραστηριότητα να συζητά ακόμη, το 2026, ως μεγάλο επίτευγμα την κατασκευή μιας δεύτερης πισίνας; Πώς γίνεται να χρειάστηκαν τόσες δεκαετίες για να γίνει αντιληπτό ότι μία μεγάλη πισίνα δεν μπορεί να καλύψει τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες ενός ολόκληρου αθλητικού οικοσυστήματος;

Η κατάσταση δεν είναι απλώς προβληματική. Είναι αποκαλυπτική. Οι διαμαρτυρίες των σωματείων για την κατανομή των διαδρομών και του διαθέσιμου χρόνου, η δυσκολία στην καθημερινή προπονητική διαδικασία και τα πρόσφατα προβλήματα με τη θέρμανση της πισίνας είναι μόνο μερικά από τα ζητήματα που αναδεικνύουν το μέγεθος της εγκατάλειψης. Έχουμε φτάσει, μάλιστα, στο σημείο αθλητές και σωματεία να αναζητούν λύσεις εκτός Ηρακλείου, με το Αρκαλοχώρι να αποτελεί πλέον εναλλακτική επιλογή για την προπόνησή τους.

Και δεν είναι μόνο η καθημερινότητα. Είναι και οι χαμένες ευκαιρίες. Το Ηράκλειο έχει αποδείξει ότι μπορεί να φιλοξενήσει σημαντικές αθλητικές διοργανώσεις, όμως η έλλειψη κατάλληλων εγκαταστάσεων δεν του επέτρεψε να διατηρήσει αυτή την προοπτική. Η αθλητική ανάπτυξη μιας πόλης δεν μετριέται μόνο από τους αθλητές που αναδεικνύει, αλλά και από τις δυνατότητες που τους προσφέρει για να εξελιχθούν.

Το πιο χαρακτηριστικό, αλλά και πιο ανησυχητικό παράδειγμα, ήρθε τον περασμένο Οκτώβριο με τον τραυματισμό της Άρτεμις Βασιλάκη. Μίας από τις κορυφαίες Ελληνίδες κολυμβήτριες, η οποία έχει ως μεγάλο στόχο την παρουσία της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες. 

Η αθλήτρια του Τρίτωνα τραυματίστηκε στο δάχτυλο του χεριού κατά τη διάρκεια προπόνησης στο κολυμβητήριο, έπειτα από ακούσιο χτύπημα σε συνθήκες έντονου συνωστισμού, καθώς στον ίδιο διάδρομο προπονούνταν ταυτόχρονα έως και 13 άτομα. 

Το αποτέλεσμα ήταν να χρειαστεί να μείνει εκτός νερού για δέκα ημέρες, σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο της προετοιμασίας της. Και εδώ πλέον δεν μιλάμε απλώς για την έλλειψη άνεσης ή για τις δυσκολίες στην καθημερινή προπόνηση. Μιλάμε για συνθήκες που μπορούν να επηρεάσουν την ασφάλεια των αθλητών και να θέσουν εμπόδια ακόμη και στην προετοιμασία μιας πρωταθλήτριας με διεθνείς διακρίσεις και ολυμπιακές φιλοδοξίες. 

Όταν μια αθλήτρια αυτού του επιπέδου αναγκάζεται να προπονείται υπό τέτοιες συνθήκες, τότε το πρόβλημα έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της απλής διαχειριστικής δυσλειτουργίας.

Ασφαλώς, η νέα πισίνα των 25 μέτρων μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική ανάσα. Μπορεί να αποσυμφορήσει την υφιστάμενη εγκατάσταση, να προσφέρει περισσότερες ώρες προπόνησης και να δημιουργήσει καλύτερες προϋποθέσεις για τη λειτουργία των σωματείων.

Το ίδιο σημαντική είναι και η παρέμβαση στη μεγάλη πισίνα των 50 μέτρων, η οποία προβλέπεται να στεγανοποιηθεί και να αναβαθμιστεί.

Όμως, ας μην μπερδεύουμε το αυτονόητο με το σπουδαίο. Η δημιουργία μιας δεύτερης πισίνας δεν αποτελεί κάποιο αθλητικό θαύμα. Αποτελεί μια υποχρέωση που θα έπρεπε να έχει εκπληρωθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Και κυρίως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμη δεν μιλάμε για ένα ολοκληρωμένο έργο. Έχουμε την έγκριση της χρηματοδότησης και την προοπτική δημοπράτησης. Από τις ανακοινώσεις μέχρι την έναρξη των εργασιών και, κυρίως, μέχρι την παράδοση της εγκατάστασης στους αθλητές, υπάρχει ακόμη δρόμος. Γι’ αυτό και η πραγματική επιτυχία δεν θα κριθεί στις δηλώσεις και στις φωτογραφίες, αλλά στην υλοποίηση.

Το Ηράκλειο δεν χρειάζεται άλλους πανηγυρισμούς για αυτονόητες αθλητικές υποδομές. Χρειάζεται σχέδιο, συνέπεια, αποτελεσματικότητα και κυρίως σεβασμό στα παιδιά που καθημερινά προσπαθούν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους μέσα σε συνθήκες που πολλές φορές δεν τους το επιτρέπουν.

Γιατί, τελικά, η είδηση της νέας πισίνας είναι ασφαλώς θετική. Αλλά η μεγαλύτερη είδηση είναι ότι χρειάστηκε να περάσουν 45 και πλέον χρόνια για να φτάσουμε στο σημείο να θεωρούμε επιτυχία κάτι που θα έπρεπε να αποτελεί εδώ και δεκαετίες δεδομένο.

Δεν μπορεί το Ηράκλειο να πανηγυρίζει για τη δημιουργία μιας νέας πισίνας, την ίδια στιγμή που μια αθλήτρια με προοπτική να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν μπορεί να προπονηθεί με τις στοιχειώδεις συνθήκες ασφάλειας και ποιότητας που απαιτεί το επίπεδό της.

Ακολουθήστε το athletic.gr

Μη χάνετε καμία είδηση για τις κρητικές ομάδες: όλα τα νέα μας, πρώτα στο Google News και στο Facebook.

Περισσότερα από: Μανώλης Σαρρής

Δείτε περισσότερα

Περισσότερα Video